نام مراکش از جهاتي چند با درخشش خاص همراه است؛ همة آنها که اين کشور را از نزديک ديده‌اند بر سر اين رأي اتفاق دارند و پيش از آنکه صنعت جهانگردي در کار باشد در باب زيبايي و جاذبه‌هاي آن ستايش‌ها کرده‌اند. از آن پس، هرساله رسالات و مقالات جديد چشم‌اندازهاي خيال‌انگيز، مناظر و افق‌هاي بکر، شهرهاي رؤيايي، افسون‌هاي ناتمام و آب و هواي مطلوبش را برشمرده و شور و شوقي را بين سياحان درافکنده‌اند و از اين ميان شهر فاس جايگاه ممتازي يافته است. تيتوس بورکهارت در طول سالهاي دهة هفتاد ميلادي در مقام کارشناس يونسکو و مشاور دولت مراکش در سازماندهي تلاش جهاني براي حفاظت شهر فاس به عنوان پايتخت فکري پادشاهي مراکش برگزيده شد و اقدامات خود را مصروف دو جنبة بسيار مهم کرد: يکي فعاليتهاي آموزشي در مقام نويسنده و سخنور و ديگري فعاليتهاي ميداني در مقام پژوهشگر و کارشناس. تصوير وي از اين شهر، تصوير يک «شهر انساني» است، يعني شهري که ياراي پاسخ‌گويي به همة نيازهاي جسماني، عاطفي و روحي را دارد. بورکهارت در اين کتاب الگوي شهري اصيلي را شرح مي‌دهد که خاص شهر اسلامي اصيل است؛ اين کتاب منبع ارزشمندي است براي هر آن‌کس که در ميان فشارهاي پرهرج و مرج و تمايلات توسعة مدرن درگير حفاظت خصوصيات غيرقابل جايگزين آن نوع زندگي است که در محيط يک شهر سنتي مي‌بالد.